అగాధాల ఘోషా

అంతరంగం అంతా అల్లకల్లోలమే...
ఒక నిర్ణయం ఇంత నిర్ధయగా నా మనసును బలి చేస్తుంది అనుకోలేదు ఆనాడు
నీకోసం పుట్టానా నేను...ఇన్నాళ్ళ నిరీక్షణ నీకోసమా
అంటూ పొంగిపొయాను ఒకనాడు
నా ఉరుకులు పరుగుల ప్రవాహాన్ని అదుపు చేసేది నువ్వేననుకున్నా..
నా జన్మకు సార్ధకం ఇదేనేమొ...నేను నీలో కలిసి ఏకమవ్వడమే అనుకున్నా...
నేను నీలో కలిసి నీవే నేనైపోయాను కాని..నన్ను నేను పోగొట్టుకున్నాను అన్న సంగతి తరువాత కాని తెలియలేదు...
నీ దాహం తీర్చుకోడానికి ఇదా దారి....
ఎవరి దాహం తీర్చడానికి కూడా పనికిరాని వాడివి...
కాని నిన్ను నమ్మిన వాళ్ళ కన్నీళ్ళతో నీ దాహం తీర్చుకుంటున్నావు...
తీరిన దాహంతో కొత్త ఉత్సాహాంతో నింగిని తాకే నీ ప్రయత్నాలు మళ్ళీ మొదలు...
ఆకర్షించడం తెలిసిన వాడివి అందుకే...నీ చెంతకు పిలిచి మరీ అలలు అలలుగా అల్లరి చేస్తూ..
ఆలోచనలను కూడా దరిచేరనీయకుండా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసి మరీ కలిపేసుకుంటావు...
ఎన్ని గుండెల ఘోష నీ ఎదలో నింపుకున్నావో...
ఆ గుండెలు నుండి జాలుచారుతున్న కన్నీళ్ళతో నిండుగా కళకళలాడి పోతున్నావు....
అందుకేనేమొ అన్ని ఘోషలు మధ్య ఒక మనసు ఘోష ఏం వినిపిస్తుంది నీకు
అందుకే నువ్విచ్చిన దుఃఖం చిందించే కన్నీళ్ళ విలువ నీకు తెలిదు
నిత్యం కొత్తనీరుకు తహతహలు ఆడే వాడివి...పాతనీరు నీకు ఏపాటి
నీ నిర్లక్ష్యాన్ని భరించలేక ఆవిరైపోతున్న ఆ మనసుల వంక చూడమాకు...
నిను వదిలి కదలలేక ఆగితే మిగిలేది విలువ లేని ఒంటరితనమేగా
ఒకసారి నువ్వు విరిచేసిన మనసుల వంక చూడు...
మనసంటూ ఉంటే చలించక మానదు..
నీ తీరని దాహనానికి ఎన్ని గుండెలు ఎండిపోవాలి...
ఈ అలజడులు ఏ ఉప్పెనై నిను ముంచక మునుపే తేరుకో...
నిను ప్రేమించే ప్రేమకు కూడా సహనం అంటూ ఒకటుంది...
ప్రేమను పంచలేని ప్రేమకు కూడా ప్రేమను పంచే ప్రేమను నేను..
నీకు ఇవ్వడం, అందుకోవడం కూడా చేతకాదు...
అందుకే నిన్ను ఏకాకిని చేయలేక నేను దుఃఖాన్ని మింగుతునే ఉన్నాను...
మాటవరసకు అయినా తలచావంటే చిరుజల్లునై నీ ముందుంటాను
లేదు మౌనం కావాలంటే నీ మౌనానికి నేను కంచెనై కాపు కాస్తాను
నువ్వెంత నిర్ధయుడవైనా నిను ద్వేషించ లేని ఒక మనసును నేను...
ఇది నీ అదృష్టం అది నా దురదృష్టం

..........అరుణని..........