ఇదేనా...ఇంతేనా నేను...ఇలా ఎప్పుడు తయారు అయ్యాను..??
పిలుపులో తేడా వస్తేనే అంత ఎత్తున లేచే నేనేనా ఇది..??
నా ఇష్టాలని,అభిప్రాయాలని గౌరవించని వాళ్ళని....
మరో ఆలోచన లేకుండా తీసి పక్కన పెట్టేసే..
నా పొగరు...నా గర్వం ఏమయ్యాయి...??
నన్ను వద్దు అనుకొని పోయిన వాళ్ళ గురించి అర క్షణం కూడా..
అలోచించని నా తలపొగరు ఎక్కడికి పోయింది..??
లొంగి పోవడం నాకు అలవాటు..నా అనే నా బంధాలకి..!!
లొంగ దీసుకొవడం చేతకాని దానిని కాదు కాని..
నా వాళ్ళు ఇష్టంగా నా దగ్గర ఉండాలి కష్టంగానో,లొంగో కాదు...
లొంగి పోవడం అంటే మరీ ఇంతలా కాదే...ఇదేమి లొంగుబాటు
నన్ను నేను నగుపాలు చేసుకోవడమా...
నా ఉనికిని,నా విలువను లేకుండా చేసుకోవడమా...
ఇదే స్థితిలో ఇంకెవరన్నా ఉంటే...నీకు అవసరమా అని అడిగేదాన్ని
ఏం తక్కువ నీకు...నీకు నువ్వుగా ఉండలేవా అనేదాన్ని,తిట్టేదాన్ని
ఇదంతా నాణానికి అవతల మాత్రమే...ఇవతల నేను చేస్తుందేమిటి
ఒక అందమైన అబద్ధం...ఒక తప్పుడు నిర్ణయానికి దారి తీసింది
ఆ త్రోవలో ఇదిగో ఇలా నిశ్శేషముగా నిలుచున్న...
ఇవ్వడమే ఎరిగిన దాన్ని..అడగడం,సాధించడం ఎరుగనే
నా వాళ్ళ దగ్గర నేను దేహీ అంటే కాని దొరకదు అంటే
ఆ ముష్టి నాకొద్దు...వాళ్లకి కావలసింది తీసుకుపొమ్మంటాను కాని
ఇంకిపోని ఈ కన్నీరు నా మనసుకి,మస్తిష్కానికి మధ్య నలుగుతున్న
నా ఆత్మఘోషకి సాక్ష్యం...
దోసిట నిండిన కన్నీరు ప్రశ్నిస్తుంది ఇదేనా నువ్వు ఆశించిందని..
చతికిలపడిన ప్రతిసారీ చేయూత కోసం ఎదురు చూడలేదు..
కాని ఇప్పుడు గడ్డిపరకంత ఊతకోసం వెతుకుతున్నాను..
ఒక్కసారిగా నేను బయటపడలేను కాని..బయటపడతాను..
నా బలహీనత నువ్వు...నిన్నే బలంగా మార్చుకోవాలి..
ప్రయత్నం చేస్తున్నానా అంటే...ఎలా చెయ్యాలో కూడా తెలియటంలేదు..
నష్టపోడానికి ఏముంది నీ దగ్గర నాకు...నాకు నేను మిగులుతాను మహ అయితే. ..
అది చాలదా...నిన్ను దాచుకున్న నాకు నేను చాలనా..
కదలాలి..ఒక్కసారి ఒక్క అడుగు వెయ్యాలి ముందుకు..
..........అరుణని...........
No comments:
Post a Comment