తాను నేను

అలికిడేది నా మదిలో...ఇంత నిశ్శబ్దం ఎప్పుడు చేరింది
కుదురేది నా ఎదకి...కలల బరువు మోయలేను అంటుంది
ఊసుపోని ఈ ఏకాంతం నాకు కానుకగా ఇచ్చావు
ఉలుకు పలుకు లేకుండా నాకు నేనే తోడుగా మిగిలాను
కోరిన వెంటనే తీరిపోతే అందులోని కమ్మదనం తెలియదనేమొ
నా కోరిక అందని ద్రాక్షలా ఊరిస్తుంది
ఏమంత పెద్ద కోరిక నాది నన్ను నాకు తిరిగిచ్చేయమన్నాను అంతేగా
తాకకుండానే నీ ఙ్ఞాపకాల తరంగాలు నా అంతరంగాన్ని తాకుతున్నాయి
ఎందుకీ తరంగాల అంతరంగాలు నాలో అలజడులు సృష్టించడం
తుఫాను ముందు నిశ్శబ్దంలా ఉంది నా మౌనం
నా మౌనాన్ని చేదించడానికి ప్రయత్నించకు ఎప్పుడూ
అక్కడ ప్రశ్నగా కనపడేది నీకు నువ్వే ..ఎందుకో అది నీకే బాగా తెలుసు
.........అరుణని..........