తాను నేను

వాసంతం అద్దిన ప్రకృతి అంటే ఎవరికి నచ్చదు.. అచ్చు ప్రేమనే భావం లాంటిదే కదా... ప్రేమనే అధ్బుతమైన భావనను అనుభూతి చెందగలం కానీ... అందుకోవటానికి ఎన్ని గాయాలను గేయాలుగా మలచాలో కదూ... శిశిరం పడిన పురుటి నొప్పుల ఫలితమే వసంతం.. ఎన్ని ఆశలు నేల రాలి కొత్త ఆశలకు ఊపిరి పోస్తాయో... నిజమే కొత్త ఆశలకు శ్రీకారం చుట్డాలంటే... ఫలించని ఆశల ప్రయాసలను చంపేయాలి.. మాట వినని మనసుతో ఎన్ని మౌన పోరాటాలో... ఊపిరి వదిలేయలేని బాసలను పారేయడం అంత తేలికా.. కాలమే సమాధానం చెబుతుంది అంటే ఇదే అనుకుంటా .. దండించేది తానే...చేయి అందించేది తానే... అక్కరకు రాని వారిని అందుకోమనేది నువ్వు... అవే అనుభవాలు అంటూ దూరం జరగమనేది నువ్వే... కాలానికి మాత్రం అందనిదే మది ఆరాటం, పోరాటం ఎప్పటికి... ఓయ్....వసంతమై వచ్చావు కానీ శిశిరమై తిరిగి పోయావు... శిధిల పత్రాలపై లిఖిస్తున్న లేఖలు నిను చేరవు కానీ నువ్వు నింపిన ప్రేమ మలినం కాకుండానే మరో బలంగా మారుతుంది... అదే మళ్ళీ మళ్ళీ నీకై చిగురించి రాలడానికి నే సిద్దమంటూ... ✍️అరుణిమలు