తాను నేను

ఏ మనసుకు ఏ మనసు సుపరిచితం కాదు ఎన్నటికి... నేను నీకు ఎంత అర్ధమయ్యానో తెలియదు కాని.. నాకు నేను ఏమిటో తెలుసుకున్నాను నీ సాంగత్యంలో.. ఈ నమ్మకం అనే బలహీనత నాలో ఎంతుందో తెలిసింది.. మళ్ళీ మళ్ళీ నిను నమ్మి దోసిట పట్టిన కన్నీటిని చూసినప్పుడు అర్థమయింది... నువ్వొచ్చాక ఎన్నో మాటలు నీకు చెప్పాలనుకుని చెప్పలేనివి రాయాలనుకుని రాతకు నోచుకోని పదాలు ఇంకా మౌనంగా ఉన్నాయి... ఏం రాయను నీ మీద ఇష్టాన్నా లేక నువ్వు రాజేసి వదిలేసిన బాధనా... ఏది రాయాలన్నా కళ్ళలో సుడిగుండాలు మొదలై కాగితం ముద్దవుతుంది... ప్రేమను పంచుకుందామంటే దాని విలువ తెలియదు నీకు... నీ నిర్లక్ష్యాన్ని వివరిద్దాము అంటే అదె ఎలాగో నాకు చేతకాదు...వినడం నీకు కష్టం చెప్పుకుంటే చిన్నవే కాని అనుభవించడానికి అవి.... ఏమన్నా అంటే నా కోపం మాత్రమే కనిపిస్తుంది కాని ఇక్కడ ఆవిరవుతున్న నిట్టూర్పులు నీకు పట్టదు... కలం కదిలితే కనిపించే పదాలలో నువ్వే ఉంటావు... అక్షరం అక్షరంగా కదులుతూ అనంతమవుతున్నావు అది కూడా వేదనగా మారి మరి... భావాలు నువ్వు ఇచ్చినవే కాని భరువుగా ఉన్నాయి రా మోయడానికి... నువ్విచ్చినవన్నీ అన్ని నీకు తిరిగిచ్చేయాలని ఉంది... అందుకోగలవా ఓపికగా... ఎందుకింకా ఇవి నా తోడుగా సాగడం...నీకిచ్చే అంత శక్తి నాకు లేదు కనీసం కరిగే ఈ గంగలో తర్పణం అయినా వదిలలేని బలహీనత నాకే ఎందుకు.... ఇష్టానికి మంచి గుళిక వేసావు కాని విరుగుడు కోసం వేసింది వికటించి ఇదిగో ఇలా అలమటిస్తున్న.... నిను చదవడానికి ఏముంది ఇంకా తెరిచిన పుస్తకానివి అయినా అసహ్యం కలగలేదు దానికి కూడా కనికరం లేదు నేనంటే అచ్చు నీలా... అచ్చు కాని మన కథ ఇలా అచ్చం మనలా మన మనసులో ఏ కంటికి కనపడని పుటగా మిగిలింది... అది నాకు గుణపాఠం...నీకు ఆటలో అరటిపండు... ఓయ్ జాగ్రత్త ఏదో రోజు జారి పడతావు మళ్ళీ ఏ ఆట ఆడకుండా.... ✍️అరుణిమలు