తాను నేను

ఎవరు నువ్వని అడిగాను, నేనొక నమ్మకాన్ని అన్నావు.. నమ్మొచ్చా అంటే నీ ఇష్టం అంటూ స్వేచ్ఛను ఇచ్చావు... ఎమోషన్స్ లో నేనొక బందీని,ఈ దగ్గర తరువాత దూరాలు నాతరం కాదన్నాను.. నేను అంతే అని నమ్మపలికావు...నిజమే నా అన్నాను నిజానికి అర్ధాన్ని వివరించావు అర్థం కాలేదు కానీ నిజమేమో అనిపించింది.. పొర బడిన ఆ క్షణం ఇంత పగబట్టి ఇలా వెంటాడుతుంది అనుకోలేదు... ఎన్నాళ్ళు ఈ ఙ్ఞాపకాల చిత్రహింసలు ఈ ప్రాణానికి... ఊహ తెలియని పాపాయి తండ్రి మాటలు నమ్మినట్టు నమ్మాను... నీ వేలు పట్టి అడుగులు వేయడం నేర్చుకుంటున్నానా అనుకున్నాను.. నువ్వు చెప్పే జాగ్రత్తలలో నా పై ఆపేక్షను మాత్రమే చూసాను ఆనాడు... ఎవరిని నమ్మ వద్దు అనే నీ మాటలు విని ఎవరో ఎందుకు నాకు నువ్వు చాలవా అనుకున్న... చందమామ రావే జాబిల్లి రావే అనేలా నువ్వు చెప్పిన కథలన్నిటికి ఊ కొట్టాను... తాయిలాలు కావాలని మారం చేయడం ఎరగను కదా... మరి ఎందుకోయ్ తాయిలం బదులు అడగకుండానే విషాన్ని చిమ్మావు... గడియ కాలం మాటలను, పనులను పక్కన పెడితే చాలు నీ ఆలోచనలు అనే గతం కళ్ళముందు కదులుతుంది.. నిండుగా ఉన్న నా అంతరంగ కొలనులో నువ్వనే తరంగాల తాకిడి ఒడ్డుకు కన్నీటిగా మారి బయట పడుతుంది... ఋతువు లాంటి వాడిని నమ్మకని చెప్పలేక పోయావు నిజాన్ని... నువ్వనే నిజం ఈ జన్మంతా వెంటాడుతునే ఉంటుంది.. వాడకాలు ఎలా ఉంటాయో అనుభవంలో చూసా కదూ మరచిపోలేక పోతుంది పిచ్చి మనసు... నమ్మకురా చెడేవని ఉత్తినే అనలేదు కదా పెద్దలు... ✍️అరుణిమలు