తాను నేను

నీ ఊహల ఉవ్విళ్ళు నా ఈడు కావిళ్ళు నీ ఆశల జాడలు నా ప్రేమ ఆనవాళ్ళు అల్లిన అల్లి బిల్లి కథలలో చిక్కుకున్న రైక విసురులు నీ తోడు తొలేళ్ళలో పండిన నా పెదవి తాంబూలం సిగ్గు సవరించేను కుచ్చిళ్ళ వరసలను కన్నులను అలుముకున్న యవ్వనం అరమోడ్పు నవ్వులను అద్దుకున్నాయి లోకమా ఇటు చూడకంటూ నేలను గీసే బొటనవేలిని చూసి మురిసి పోతుంది నా మురిపెం ఎదురుగా లేవనే తలపుల వలపులలో బంధీని అయ్యా ఎదురుపడకు ఎప్పుడు ఎదను అదుపు చేయడం నాతరం కాదు నువ్వు మరచిని కాలాన్ని నా కన్నులలో బంధించి మది కేన్వాస్ పై చిత్రించాను చూడగలవా నువ్వనే రూపం ఈ ఊపిరిలో ఎలా ఉందో ✍️అరుణిమలు