తాను నేను

ముసురు పట్టింది మనసుకు నీ రాకతో మది గొడలకు పాకుడు పేరుకు పోతుంది ఎన్నెన్ని అలజడులో రేపుతునే ఉన్నాయి ఎదంతా కల్లోలంగా ఉంది నువ్వు చిలికిన అమృతం విషమని తెలిసాక నువ్వు చేసిన అల్లరి పనులు ఆటలని తేలాక గాలి విసురులకు అంతం లేకుండా పోయింది నీ చేతల బాణాలు నా చిరునవ్వులను చీరేస్తుంటే చెల్లాచెదురైన అలల తాకిడి కనుపాపలను తాకుతుంటే కదిలిన గంగలో లవణమే ఉందో నువ్వు ఇచ్చిన వంచనే ఉందో అడగాలని ఉంది నాలో సగమన్న నీ మాటల మూటలు ఈ గోదారిలో ఎటు దారి తప్పిపోయాయో అని కదిపి కదిపి చూస్తున్న... నీటి మీద రాతలేమో తడిమి తడిమి చూసిన జాడలు లేవు ఎక్కడ... ఏ ఒడ్డుకు చేరి ఏ కొత్త తీరాలకు చేరడానికి ఇంకొక తోడుకు మాటలు నేర్పుతున్నాయో అవి... ఏయ్...ఈ విశాల జగత్తులో నీ కంటికి నేనే ఎందుకు కనిపించాను అసలు ఏ బాకీ తీర్చడానికి వచ్చావోయ్ నువ్వు.. అప్పు ఉన్నావు తీర్చేయమని అడగకుండా నీ ఆటలకు నన్ను ఒక వస్తువును చేసుకున్నావా.. నీ మాటల ఆటల చేతలు నలిపేస్తుంటే ఈ గుండెలో నుండి కారేది నీరు కాదు నిన్ను నమ్మిన మనిషి ఆయువు కారిపోతుంది... ఇక్కడ ఉన్నది వస్తువు కాదు మనిషి... నువ్వు మనిషిగా మారితే కానీ నీకు తెలియదు ఈ నిజం నీకు కనిపించవు ఈ చారికలు.. నీకు వినిపించదు ఈ ఘోష.. నిన్ను కదిలించదు ఏ మనషి ఆక్రందన... మనసులను చంపి సమాధుల మీద సేద తీర్చుకో అప్పటి వరకు.... ✍️అరుణిమలు