తాను నేను

మనసంతా మసకబారింది నీ చేతుల్లో పడ్డాక... మదిగోడలు చెమ్మగిల్లుతునే ఉన్నాయి... మాపటేల మారాజువని తెలియక తడబడ్డ అడుగుల గురుతులు కూడా ఇంకా ఆరలేదు... నాకు ఇప్పుడు నీ అవసరం ఉందన్న రోజున అర్థం కాలేదు నా అవసరం కొంతకాలం అని... గతమా వదిలేయవే అని, వేడుకుంటున్న నిట్టూర్పుల సెగలు రగులుతున్నాయి ఎదను తాకుతూ.... పూలమ్మిన చోట కట్టెలు అమ్మలేము కదా నిజమే... మనసును పరిచిన చోట అసహ్యాన్ని పరచ లేక పోతున్న ... కావలసినది అడిగావు కానీ దానమిమ్మని అడిగుంటే ఈరోజు ఉపయోగపడ్డాననే మది ఘోష నాకుండేది కాదు కదా... అడుగులో అడుగు వై తిరిగి అడ్డుపడుతూ నను తాకిన చెలిమి ఈ రోజు తన నడకలకు కొత్త అర్ధాలు చెబుతుంటే మాటలు రాని దానినై చూస్తుండి పోయాను... మనిషిగా నువ్వు నా ఆలోచనలలో మిగలాలనుకున్న కానీ ఇలా కాదు... నీ చేతలకు అర్ధాలను రాయడానికి నాకు పదాలు లేవు కానీ వాటి ఫలితం మొయలేక మౌనంగా నలిగే మనసుంది.... గతాన్ని కడగలేని ఈ కన్నీరు దేనికి...మనిషిగా మనలేని మనసు కోసమా ఛి వద్దు అనిపిస్తుంది... నవ్వాలని నవ్వుతున్న నా నవ్వుల్లో నాకు కనిపించేది నేనే...నన్ను నేనే చూసి నవ్వుకుంటున్న పిచ్చిదానా అని.. ప్రేమ, మనసు,మనిషితత్వం,విలువలు, ఫీలింగ్స్ ఇవేవి లేని మనుషులు ఉంటారని నాకు ఇన్నాళ్ళు తెలియదు... తెలిసే సరికి చేతులు కాళీగా ఉన్నాయి నాలో నాకే చోటు లేకుండా.... నన్ను నేను వెతుకుతునే ఉన్నా కానీ ప్రతీ చోట కనిపిస్తుంది నువ్వే... మరుపే ఎరుగని నా మనసుకు నీ ఈ ఙ్ఞాపకాల చితిని బాగా పేర్చావు దహించుకు పో అంటూ... పాప పుణ్యాల భీతి నీకు లేదు కదా అందుకే వెనక్కి తిరిగి చూడవు ఫలితాలను.... చిదిమే చేతికి తెలియదు తెగి పడే వ్యధ ఏమిటో...తెలుసుకోకు ఎప్పుడు...వద్దు చిగురించాలని ఉంది మళ్ళీ కొత్తగా.... నీ నీడ పడని రోజులలో చిగురులా... ✍️అరుణిమలు