తాను నేను

ఎన్నో ఎన్నో రాయాలని ఉంటుంది
ఎంత రాసిన తరగనంటుంది..

ఎన్నో ఎన్నో చెప్పాలని ఉంటుంది
నీ ముందు పెదవి పలికేందుకు బెదురుతుంది..

ఎలా వచ్చావని అడగను
అవకాశం నేనే ఇచ్చాను కనుక..

ఎలా వదిలి పోయావని
నీ గుండెలపై చేయి పెట్టి చెప్పమని అడగాలని ఉంది
కానీ జవాబు వినాలని లేదు..

నువ్వు ఇచ్చిన ఏకాంతంలో
నన్ను చుట్టేసిన ప్రశ్నలను నీ ముందు ఉంచాలని ఉంది...
జవాబు కోసం కాదు...
కొన్ని చర్యలకు ఫలితం ఇదని చూపిద్దామని...

నువ్వు ఇచ్చిన బహుమతి "నిర్లక్ష్యం"
అది వేసిన శిక్ష ఎన్ని లక్షల చుక్కలో ఈ కళ్ళను అడగవా అని అనాలని ఉంది..
ఆ గంగలో నా మనసు స్నానాలే చేసిందని చూపిస్తుంది..

నువ్వు మిగిల్చిన చీకటి రాత్రులలో
నన్ను నేను కూడా వెతుక్కోలేని ఒంటరినై పోయా
వెతికి తెస్తావా నన్ను అని అడగాలని ఉంది..

నువ్వు ఆడి పారేసిన బొమ్మను నేను..
నేను పోగొట్టుకున్న అనేక క్షణాలను మళ్ళీ నాకు తెచ్చి ఇవ్వగలవా అని అడగమంటుంది మనసు..

అప్పుడు వెనక్కి చూస్తే శిధిలమైన మనసే కనిపించేది..
ఇప్పుడు వెనక్కి చూస్తే నా పొరపాట్లు కనిపిస్తున్నాయి..

మళ్ళీ చేయనా పొరపాటు
నిన్ను వెతుకుతూ వచ్చి..

మళ్ళీ నన్ను నేను నడిపించుకోన
వెనక్కి రాలేని అగాథాల త్రోవ లోకి..

ఇప్పుడు కోపం లేదు
ఇష్టం లేదు
ఙ్ఞాపకాలు మాత్రం మిగిలే ఉన్నాయి..

నన్ను నేను పొందేందుకు చేసిన ప్రయాణంలో
ఎన్నో అనుభవాలు మిగిలాయి..

నువ్వో భావంగా
నన్ను కదిలించే అక్షరానిగా నాతో మిగిలావు..

చాలోయ్ ఇది
ఇలా అక్షరాలలో ఒదిగిపో..

✍️అరుణిమలు