తాను నేను

గోముగ గోరు ముద్దలా నీ చెంత చేరాక
గోరు వెచ్చని నీ శ్వాస లిఖిస్తున్న కవ్వింపుల లేఖలను మళ్ళీ మళ్ళీ చదివే ఙ్ఞాపకాలుగా దాచుకోనా...

ఎన్నో జన్మల దాహాన్ని తీర్చగ
ఈ జన్మలో నువ్విలా నా వాడివి అయ్యావనుకోనా..

ముద్దు గారే మోములో
ముసిముసి నవ్వుల రంగోళి
కనువిందు చేస్తుంది..

పడమటింటి దిక్కున పానుపేసి
మనసు తివాచీని పరిచానోయ్
నిన్ను ఆహ్వానిస్తూ..

ఎదలో గుబులుకున్న చీకటిని
నీ కళ్ళల్లో వెలుగు రేఖలు తరిమేస్తుంటే
రేయి కూడా వెలుగులు లీనుతుంది..

ఏకాంతపు చెరలో ఖైదీలం
అయిపోదాం..
చీకటి తాంబూలం ఆరగించి
గెలుపు లెక్కలలో మునిగిపోదాం..

మాటల కోటలలో
చప్పుడు చేయని యుద్దాలెన్నో
ఒకరినొకరు ఏలే సింహాసనాలే కదా ఈ దేహాలు...

ఈ క్షణాలకు
చెమటలు పట్టాలేమో
వేడెక్కిన వాతావరణాన్ని చూసి...

✍️అరుణిమలు