తాను నేను

రాయడం అంటే అనే రోజుల నుండి
అక్షరాల నీడలో మనసును నిమిరే వరకు
చేరిన నా ప్రయాణంలో..

నా ప్రతీ పదంలో
నా ప్రతీ పలుకులో
నా భావంలో
కనిపించేది నీ రూపే
వినిపించేది నీ మాటే

గాయాలకు లేపనంలా
ఎదకు ఊరటలా మారిన పదాలు ఇవి..

మానును కాదు మనిషినే అని తట్టి లేపిన నీ దెబ్బ
ఎప్పటికి మరచిపోలేను
మనసుందని అది మట్టి ముద్ద కాదని తెలిసేలా చేసింది నువ్వేగా..

నువ్వో మట్టిలో మాణిక్యమే నాకు మాత్రం
ప్రపంచాన్ని మొత్తం నీలో ఎన్నో రకాలుగా నువ్వు మారి చూపించావుగా..

అందుకేగా అక్షాలలో నిన్నో భావం చేసి
మెచ్చే మెచ్చుకోలులో నిన్నో భాగం చేసా..

నేను నీకు ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాను
కానీ నువ్విచ్చింది నీకు తిరిగి ఇవ్వగలిగే ధైర్యం లేదు...

నువ్వు ఎంత బాకీ ఉన్నావో
నిన్ను నువ్వు ప్రశ్నించుకోవోయ్
ఈ మనసుకు అయితే తీర్చగలవా..

ఇది మన ఇద్దరి కథ
రచన నీది
ఫలితం నాది..

ఏనాడు రుచి చూడని వ్యదను నాకు కానుకను చేసావు
నేనెప్పుడు ఆశించని ప్రేమను పంచావు..

నమ్మకాన్ని మాత్రం చిదిమేసావు ‌
మరెవరిని నమ్మడం ఎలా అనే
ప్రశ్న పరిధిలో నన్ను ఉంచేసావు..

✍️అరుణిమలు