తాను నేను

అక్షరాలెందుకో అలిగాయి నాపైన
ఆలోచనలన్ని శూన్యంగా మిగిలాక..

నిదురకు దూరమైన కలలు
ఆశలు మిగలని చోట
మేమెందుకు అంటున్నాయి...

నాలో నేను చేస్తున్న నిశ్శబ్ద యుద్దాన్ని
చూసి భయపడ్డాయా..

నన్ను నేను వెతుకుతున్న, నేను లేని చోట
ఇలా ఎంతకాలమని అలసిపోయాయా..

మనసెక్కడో ఉంది
అనువు గాని చోట
నిస్సహాయంగా...

పదిమందిలో ఒంటరిని చేస్తున్న ఏకాంతం
పెదవి పై నవ్వు నిజమా
కళ్ళలో చెమ్మ నిజమా
అని ప్రశ్నిస్తుంది..

జవాబు ఎక్కడ ఉంది అని చూసా
మౌనమే జవాబుగా మిగిలింది

అక్షరాల వేపు చూసా
మొహం తిప్పుకుని పోయాయి..

✍️అరుణిమలు