తాను నేను

మాట మీద నిలబడితే నువ్వు,నువ్వెలా అవుతావు..
నమ్మకపోతే నేను,నేను ఎలా అవుతాను..
కోరాన నిన్ను నా చెంతకు రమ్మని..
అడిగాన ఆనందాన్నిఇమ్మని..
నేను కాళీగా వదిలేసిన ఆ స్ధానం నీది ఎలా అయ్యింది..
నువ్వు రాకముందు నేను వేరు...ఇప్పుడు నేను వేరు
ఇంత మార్పెలా సాధ్యం...
తెల్లకాగితంలా ఉంచుకున్న నన్ను,నా మనసుని..
నీ పేరుని చెదిరిపోని ముద్రగా ముద్రించేసావే..
పెనివిటివై నను చేరిన నిన్ను లతలా అల్లుకుపోయాను..
పెనవేసుకున్న బంధం శాశ్వతం కాదని తెలిసాక...
తల్లడిల్లిన మనసుకి సంజాయిషీ ఇవ్వలేక..
ఎందుకు ఇచ్చావు ఈ దుఃఖం అంటూ అది ప్రశ్నించే ప్రశ్నలకు
జవాబులు ఇవ్వలేక నాలో నేను..
నాకు నేను ఏమి కాకుండా పోయానని నలిగిపోతున్నాను...
ఏ జన్మ పాపమొ ఇలా ఇష్టంగా, నీలా దరికొచ్చి శిక్షించిందా..??
ఏమొ ....గాలివాటుగా వచ్చావనుకొలేదు...
ఎలా వచ్చినా నిజం తెలిసిన రోజు నుండి ఆ నిజాన్ని జీర్ణించుకోవడానికి
నేను ఒక అడుగు వేస్తే...
నీ చేతలు నాలుగు అడుగులు వెనక్కి లాగుతున్నాయి...
నువ్విచ్చిన దుఃఖాన్ని వదిలేసి.. నీ నుండి పొందిన ప్రేమను దాచుకుందామనే నా ప్రయత్నంలో విఫలం అవుతునే ఉన్నాను,నీ పనులకి నేను అవసరానికి వచ్చాను అనే నీ మాటలు,చేతలు..
నన్ను ఒక అవసరానికి అప్పచెప్పుకున్నాన అనే ఆలోచన నరకం చూపిస్తుంది..
మంచిగా నీ నుండి నాకు నేను సంతోషంగా సెలవు తీసుకోవాలి
అనే నా ఆలోచన.. నీకు నా బలహీనత,అసహనంగా ఉన్నాయి..
నేను ప్రేమించింది నన్ను ప్రేమించిన మనిషినే, కాని కలిసి జీవించే అవకాశం లేక వేరయ్యాము.. అనే ఆలోచన సృష్టించాలని
ఆ మాయలో దూరంగా వెళ్ళిపోవాలని నేను కోరుకుంటుంటే..
నువ్వు ఒక అవసరానివి, నాకు అవకాశం దొరికింది లేదు నమ్మకంగా తీసుకున్నాను.. నా అవసరం తీరిపోయింది ఇప్పుడు, జరిగింది మరచిపోయి..నీ బ్రతుకు నువ్వు బ్రతుకు అని నువ్వు అన్నదానికి
ఎంత తేడా ఉంది...??
ఈ తేడా చాలదా మనసు రోదించడానికి..??
నువ్వు ఎవరి కోసం మారలేవు, నీకోసం తప్పించి..
మరెందుకు ఎవరి జీవితాల్లోకొ అరక్షణం అయనా దూరడం..
నిన్ను అందమైన జ్ఞాపకంగా దాచుకుందాం అని నేను కోరుకుంటుంటే
అందమా...నన్ను నన్నుగానే గురుతు పెట్టుకో అంటూ నువు చేసే పనులు..
నిజమే అబద్ధం కాలేని నిజానివి నువ్వు...ఆ నిజాన్ని మరుగున పడేద్దాం అనే వెర్రిదాన్ని నేను..!!
నిన్ను బాగా అర్ధం చేసుకున్నాను కాని నేనేంటి అన్నది మాత్రం చెప్పలేకపోతున్నాను..
ఒకవేళ చెప్పినా.. ఆహ అనగలవు కాని విలువ ఇవ్వలేవని కూడా తెలుసు
నీకు దూరమైన నేను ఒక ఙ్ఞాపకంగా అయినా.. నీలో ఉండాలనే తపనతో
నీ ఇష్టాలను నా ఇష్టాలుగా చేసుకుని నువ్వు వెళ్ళే చోట నా ఙ్ఞాపకాలను
విత్తులుగా జల్లుతున్నాను...ఎప్పుడైనా ఏదో ఒక సమయాన నీ కంట పడతానుగా ఒక ఙ్ఞాపకాన్నై అది చాలదా అనే ఆశ..
పలవరింతలు వస్తే మాత్రం ఎవరో అనుకోకు నిను తలచే వారెందరున్నా
నిను ఎప్పటికీ మరువని నేను ఒకదానిని ఉన్నాని మరచిపోకు..
ఈ కన్నీరు ఇంకిపోతే బాగుందునని ఉంది..
దానికి తెలియదుగా ఎవరు ఎందుకు వస్తారో..ఎందుకు పోతారొ
ఇంతటి దఃఖాన్ని ఇంకెవరికి ఇవ్వకు కానుకగా...
నాతో ముగిసిపోనివ్వు అదైనా ఒక తృప్తి ఉంటుంది...ఈ కోరిక అత్యాశే..
      
         .......అరుణని.......