తాను నేను

నువు ఎప్పుడు వచ్చావు,ఎలా వచ్చావు నా మదిలోకి అంటే....
నాకే తెలియని జవాబును నీకెలా చెప్పను....
తెలిసింది ఒక్కటే నువ్వే నా లోకమని,నా శ్వాసవని....
నువుంటే నీ చుట్టూనే నా అడుగులు,అడుగు దూరం కూడా నీకు జరగలేను....
నిను చదువుతున్న కొద్ది ఇంకా చదవాలని ఉందిరా....
ఏం తెలుసుకున్నావని అడగకు నా నవ్వులలో జవాబులు ఏరుకోమంటాను....
ఏం చూసాను నీలో అంటే ఏమో ?? నీ నవ్వు చాలు నన్ను కట్టిపడేయడానికి....
కారణాలు లేకుండ కలిగేది...వివరణ చెప్పలేనిదే కదా ఈ ప్రేమ అంటే....
నువ్వు తెరిచిన పుస్తకానివి నాకు..అందులో బయటపెట్ట లేని పుటను నేను....
అక్షరాలలో కాదు భావానికి కూడా అందని లోతైన అగాధం నీ మనసు...
నీ మాటలు నన్ను నడిపించే మంత్రాలు..నీ మౌనం నా మరణం....
నిన్ను చదువుతున్నానా !! లేదా నన్ను వెతుకుతున్నాన నీలో....
ఏమో ఏం మాయ చేసావొ...ఇలా నన్ను నీలో...నిన్ను నాలో చూసుకోవడం ఏంటి...
నిన్ను కాదు చదివేది మన ఇద్దరిని,మన బంధాన్ని అని అర్ధమవుతుంది ఇప్పుడు...
ఎప్పుడూ ఆలస్యమే నిజం చూడటానికి,అర్ధాలు తెలుసుకోవడానికి....
ఈ రోజు మనది....రేపు మనది...అత్యాశే కాని ఏంచేయను నువ్వు ఉంటేనేగా నేనుండేది...
వెయ్యకూడని సంకెళ్ళే నీకు వేస్తున్నాను అని తెలుసు...
నా చేతిలో లేని నా మనసు కోసం...ఇది నా చేతకానితనం...
ఇంతకన్నా ఇంకేం చెప్పను నీతో... నా మనసుతో ...
నా మాట లెక్కలేని దాని కోసం.. నిన్ను బాదపెడుతున్నాను...
నిన్ను చదువుతున్నానంటు నన్ను నేను నీ ముందు ఉంచాను...
కాలాన్ని తిట్టాలని ఉంది.. కలవని ఈ తీరాల మధ్య ఈ ప్రేమను పెంచినందుకు...
కంటికి కనిపించని ఈ తుఫాను.. తీరం నిశ్శబ్దంగా చేరితే చాలని ఉంది...
     
                  ........అరుణని........