తాను నేను

వెనక్కి వెనక్కి తిరిగి చూసే చూపులో
ఏదో ఆశ దాగుంటుంది..

నా వెంట నీ పిలుపు నన్ను చేరుతుందా అని
నా జంటగా నీ అడుగు పడుతుందా అని..

నేను పిలవడానికి మొహమాటం
నిన్ను అడగడానికి అభిమానం
అడ్డుపడి పెదవిని మూసేస్తా ఉంటే..

అడిగితే ఇచ్చేది ఎందుకోయ్
అడగకుండా ఇచ్చేదే కదా అమృతం..

కళ్ళు మాత్రం నీకై కలవరిస్తూ
ఎందుకు, నీలో ఏ అలజడి లేదని సందేహిస్తూ...

కోరికలన్ని నావేనా
నీకు నేను ఎవరిని అని కదల లేక...

వదిలి పోవడానికి మనసు రాక
ఆగి ఉండటానికి ఆత్మాభిమానం ఒప్పుకోక..

ఎందుకోయ్...
ఈ నడమంత్రపు బంధాల బాకీలు

నీతో భాగం పంచుకోని ఈ క్షణాలను
మళ్ళీ తిరిగి ఇవ్వగల శక్తి నీకుందా..

చేజారిపోతున్న కాలాన్ని నిస్సహాయంగా చూస్తూ
అరనవ్వు చాటున భవిష్యత్తును ప్రశ్నగా బంధిస్తున్న..

చిన్న చిన్న సంతోషాలే కదా జీవితం
అవే అందని ద్రాక్షలా ఊరిస్తే
మనసు ఆకలి తీరేదెలా..

కష్టమే అయినా ముందుకు కదిలి పోవాలని ఉంటుంది...
కానీ ఎక్కడ.. నీ వశమైన నా మనసు మాట వింటుందా..

గాయం నువ్వే..
లేపనం నువ్వే..

✍️అరుణిమలు