తాను నేను

సరదాగా గడిపి పది నిమిషాలు కాదు
ఏదో ఒక‌ గొడవ మొదలు..

రాక రాక వస్తావు
దాచుకున్న నవ్వులను
కన్నీరు పాలు చేసి పోతావు...

అయినా మళ్ళీ మళ్ళీ
ఎదురు చూస్తుంది
ఇదేం పాడు మనసో..

అర్థం చేసుకుని
మనసు ముందు గొంతు చించుకు అరిచిన మనమేంటో అర్థం కాదు ఎప్పటికి...

నేను మాట్లాడటమే గొప్ప,
నేను దొరకడమే ఎక్కువ అని
నేను నేను అనే వారిలో..

మనల్ని, మనకున్న చోటును
ఎంత వెతికిన శూన్యమే...

నేను కాదురా...
మనం అనుకుని చూడు ఒక్కసారి
నీకై అలమటించే ప్రాణంలో నీ ఆయువే కనిపిస్తుంది..

✍️అరుణిమలు