తాను నేను

అసంపూర్ణంగా ఎక్కడ ఉన్నాం మనం.. చెరిసగమై మనం ఒకటయ్యాక... అసంతృప్తి ఎక్కడ ఉంది మనలో... మది నిండిన మమతల దోసిలే అందుకు రుజువు... మన నవ్వుల రాసుల నుండి ఏరి మరీ కూర్చా మణి హారం... అది అలంకరించ లేదు నా మేనుని... నా ఆత్మకు దానిని కానుక చేసా నను నీతో ఇలాగే నడిపించమని శ్వాస నిలిచే వరకు.... ఎక్కడో నువ్వు ఉన్న ఇక్కడ నేను నీలో ఉన్నా నీతో నీ తోడుగా... నువ్వనే ఈ ఊహ చాలు...ఆ ఙ్ఞాపకాలు చాలు కదిలిపోవడానికి కాలంతో ✍️అరుణిమలు