తాను నేను

మనసుకెన్ని పరదాలో... తనని తాను చూసుకోడానికి వెనుకడుగు వేస్తుంది... మాట వినని మనసు నుండి...వెంటాడే ఙ్ఞాపకాల నుండి.. వద్దంటే ఆగని కన్నీటి నుండి...పారిపోవాలనుంది.. అద్దంలో చూస్తే రూపం నాదిగా ఆత్మ నీది గా కనిపిస్తుంది.. చెదిరిన నమ్మకం, చేజారిన ఇష్టం, చెల్లాచెదురైన నీ వాగ్దానాలు, చితికిన నా మనసు, నను చిదిమేసిన నీ చేష్టలు ఇలా ఏవని చెప్పను.... గాయాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి కళ్ళకు... ఇంత కళావీహినంగా మలిచావా నన్ను నీకు అప్ప చెబితే.. ఆడుకోవడం అంటే నాశనం చేయడం కాదురా... అందుకే నను నేను చూడటానికి భయంగా ఉంది... నన్ను నేను ఓదార్చడానికి నాకు మాటలు లేవు... నాకు నేను ఎదురు పడటానికి సిగ్గుగా ఉంది... అందుకే నాలుగు నవ్వులు ,అలుపు రాని ఊసులు మధ్య సేద తీరుతున్న... చుట్టూ అందరు నా వారే.. అందరు అయిన వారే....నువ్వు తప్పించి అందరికి అయిన దానినే..నాకు నేను తప్పించి ఏకాకిలా నీకు బతకడం అలవాటు అని ఇలా నీలా నిన్ను నమ్మిన వారిని ఏకాకిని చేయడం తగునా... ✍️అరుణిమలు