తాను నేను

ఎందుకు ఈ పరిచయాలు...ఎందుకు ఈ దూరాలు ఎందుకీ రంపపు కోత... ఆలోచనలను అదుపు చేయలేని నిస్సహాయత ఒక్కోసారి వెక్కిరిస్తుంది... ఎంత మభ్యపెట్టిన ఏదో ఒక ఘడియలో మరిచి పోవడం నీ తరమా అంటుంది మనసు... నవ్వులా అవి పై పై మెరుగులా సరిచూసుకో అంటూ వినిపిస్తుంది ఏదో మాట... సడిలేని సవ్వడులు చుట్టూ నన్ను తాకుతూ కదులంటున్నాయి... అటు పొద్దు ఇటు సెలవంటూ కాలాన్ని కదిలిస్తున్న నేనింకా స్థాణువులా నిలబడే ఉన్న నువ్వొదిలిన నీడల నీడల్లో... కదిలిపోతున్న నిన్ను చూసైనా కదల లేని అచేతన స్థితిలో పడేసావు నన్ను... నన్ను గాయపరిచిన గాయానివి నువ్వే...ఔషధం కూడా నువ్వే...కాని ఇవ్వడానికి నీకు చేతులు రావు అందుకోడానికి నా అత్మ కూడా అందుకు అంగీకరించదు... ఎలా మానుతాయో తెలియని నీ గురుతులను గురుతు చేసుకుంటూ ఇలా ఎన్నాళంటు నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటున్న... నువ్విచింది అణు వంతే కాని నేను దానిని అనంతంగా హత్తుకున్నానేమో ఆ ప్రేమను నా గుండెలకు... అందుకే గొంతు తడి ఆరుతున్న, గుండె బరువెక్కిన ఆ సాగరంలా నిండుగా ఉన్నా... ఙ్ణాపకాల భారం చెంపలను తాకుతూ! చలించకే నేనున్న నిన్ను ఊరడించడానికి అంటున్నాయి... కనురెప్పలుగా మిగిలాం ఇలా కలిసి అలా విడిపోవడానికి మనం... దూరంగా ఉండలేను, దగ్గర కాలేను పక్కపక్కనే ఈ రెండు కళ్ళలా మిగిలాం.... అదిమి పెడుతున్న ఙ్ఞాపకాలు కదిలిన ప్రతీ సారీ ఓదార్చడానికి కావలసినన్ని కన్నీళ్ళు మాత్రం తోడుగా ఉన్నాయి... ✍️అరుణిమలు