తాను నేను

నీ ఆలోచనలు నాలో చేరిన క్షణం చుట్టూ వాతావరణం మారిపోతుంది ఒక్కసారిగా... అవును దుఃఖంలో దహించే క్షణాలు లాగానే... నువ్వనే మోహంలో మునిగే క్షణాలు ఎన్నో... మనసు నీ వసమైన నాటి నుండి నువ్వు ఎదురు పడిన క్షణంలోనే కాదు నిను తలచిన క్షణాలలో కూడా గండె డబుల్ స్పీడ్ అందుకుంటుంది అదుపనేదే మరచింది... బిడియాలన్ని బెదిరి పారిపోయేవి నీ ముందు.. సిగ్గులకు తిలోదకాలు ఇప్పించావుగా నీ చేతుల్లో నా చేయి పెట్టి మరి... జాగారాల నగారాలు మొగిన రాత్రులు ఎన్నో... యుద్దానికి సిద్దమా లేక సందికి సిద్దమా అనే నీ కబురు ఇంకా చెవుల్లో వినిపిస్తుంది... వెన్నెల దాటిన గడపల్లో వేల వసంతాలు వచ్చిపోయేలా కాలం ఆగి మరీ కరిగిపోమ్మనేది... ఎవరు నువ్వని పలికించిన పలుకులు పలకరిస్తునే ఉన్నాయి ఇప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ ఎవరు నువ్వని... పెదవులకు అలవాటైన పేరును మది పలుకుతుంటే అధరాలపై మధువు మరుగుతుంది... కళ్ళలో నుండి ఎప్పుడు జారావో ఎదలోకి చెక్కిళ్ళకు చెమటలు అద్దుకున్నాయి... ఎదురుగా లేని ఈమాత్రనికి ఈ గిలిగింతలు అవసరమా అంటు కసిరితే వినను పొమ్మంటావే... ముంగురుల మాటున దాచిన మోమును చూడాలంటూ మారాం చేయకోయ్... నీ ఊహల తలపుల్లో తడిసిన మేనుకి చలేస్తుంది...కాస్త తమాయించుకోనివ్వు.... నీ దూరాల నిట్డూర్పులలో చలి కాచుకోనివ్వు... తేరుకోనివ్వవా నువ్వనే నీడల నుండి బయట పడనివ్వు... కనుమరుగై పో మనం నుండి నువ్వుగా నా మనసులో.. చల్........ఇక పో ✍️అరుణిమలు