తాను నేను

అస్పష్టమైన రూపాన్ని చక్కదిద్దేది ఎలా... చెల్లా చెదురైనా కలలను కలిపేదెలా... నీకు ఊడిగం చేస్తున్న ఊహలను ఏమని కసిరేది... ఊసుపోని నిమిషాలెన్నో నన్ను నాకు దూరంగా నిలబెట్టాయి... నీ గాలి సోకని క్షణాలు యుగాలుగా మారి యజ్ఞం చేయిస్తున్నాయి... నీది కాని దానిమీద నువ్వు అధికారం పొందింది దేనికోయ్... ఈ మనసును ఏలడానికా.....నిర్వీర్యం చేయడానికా... చెల్లించిన కన్నీటి సుంకాలు చాలవా... రాకపోకల నియంత్రణలు నీకు ఉన్నాయి... లోబడిన నా మనసుకే లేదు... హద్దులు లేని ఈ మానస మందిరాన్ని మధించి వదిలేసావు... ఎన్ని దాడులో ఈ మనసు పై... గెలిచాననే గర్వంతో...ఓడి గెలిపించిన మనసుతో ఆడుతూ ఉన్నావు... తోడుగా ఉంటూ ఒక ఆట....నీడగా ఉంటూ ఒక ఆట... ఏమి కాని వాడిగా వెళ్ళి ఒక ఆట... గెలిచావు నువ్వే మరవలేని ఙ్ఞాపకాలను నాకు ఎదురిచ్చి మరీ....గెలిచావు నన్ను నేను జయించే వరకు... నీ భావాలకు బందీనీ... పరాదీనమే సర్వం...ఊపిరి తప్ప... నా ఆనవాళ్ళు లేనిచోట నా గతముంది మౌనంగా... చూస్తున్న....చితికిన మనసును చేతపట్టి... ✍️అరుణిమలు