తాను నేను

సడి లేని రేయి గడిచి పోతుంది..
నీకై ఎదురుచూపుల పరదాల మాటున..
ఒకటా రెండా అంకెల లెక్కలకు, అంచనాలకు అందనన్ని గడియలు జారుకుంటున్నాయి నిరాశలకు తోడై...

ఎప్పుడు వచ్చావో ఆ దారి ఆ వరుస తెలియదు కానీ..
నువ్వు తిరిగెళ్ళిన దారి వేపే నిలిచిపోయాయి చూపులు స్థాణువులై..

కాలం మాత్రం గడిచిపోతుంది జ్ఞాపకాల ఊతకర్రను తోడు తీసుకొని..
నీకు మనుషులంటే చులకనో...నమ్మిన మనసులంటే అలుసో ఇప్పటికీ అర్థం కానీ ప్రశ్నే ఇక్కడ...

నే ఇచ్చిన విలువలో వర్ణశోబితమై మెరిసావు...
కానీ నీ విలువలో నే వివస్త్రనై దాగి పోయాను...

అందుకునే నాడు నీ చేయి క్రింద ఉన్నా...
ఇచ్చిన నాడు నీ దోసిలి నింపానేమో కదా ఆ ఎక్కువకు నీకు తెలిసిన విలువ విధిలించడమే అయ్యింది..

దాసోహానికి దాపరికాలు ఉండవు...
ఇష్టానికి కొసరులు ఉండవు...
నీపై అయిష్టానికి చోటు ఉండదు..
నా ఈ కష్టానికి ఆయువు ఉండదు..

నువ్వో రేయిలో నే కోరని కోర్కెవై రాలిన ఉల్కవు..
నీ ఙ్ఞాపకం చిరాయుష్షు పోసుకుంది..
నీ జాడ మాత్రం చితా భస్మమై మిగిలింది..

✍️అరుణిమలు