తాను నేను

అనుబంధం అంటేనే అప్పులు... ఏ ఋణానివై వచ్చావో మరి శేషమై మిగిలావు నా ఙ్ఞాపకంలో... ఏదా అనుబంధం.... ఓహ్ అదంతా నాటకం కదా !! జీవితాన్ని జీవించినట్లు ఉందేమో కదా ఆ నటన, ఇప్పటికీ అది నటనా అని ప్రశ్నించుకుంటున్న... తరలి పోయిన తుఫాను ఆనవాళ్ళు ఇంకా అలానే ఉన్నాయి.... నింగిలా మారిన నయనాలు జారవిడిచిన చినుకుల తడి అలానే ఉంది... పిల్ల కాలువలా మారి ఏ మనసు దాహం తీర్చాలనో వాటి తపన.... జాలి లేని గాలి విసురుకు రాలిన ఆకుల్లా.... నా ఆశలు ఒక్కొక్కటిగా నా నుండి తెగి విడి పడుతునే ఉన్నాయి ఇంకా.... తుఫాను తాకిడికి తలవంచిన విరుల రెక్కలు తన నుండి తాను దూరమైనట్టు నా ఆలోచనలు నా నుండి దూరమై పోతున్నాయి.... గూడు చెదిరిన గువ్వలు దిక్కుతోచక రెక్కలను విదిల్చి ఒక్కసారి ముందుకు కదిలినట్టు... ఈ బాధ తాత్కాలికమే అంటూ మళ్ళీ జీవించడం మొదలు పెట్టమన్నట్లు ఉంది నా మనసు కుదుటపడాలనే తపన... చెదిరిన కొద్ది కాలాన్ని ఊహలకు తోడిచ్చి వెనక్కి పంపేస్తున్న రేపటి వేపు చూస్తూ... మరచిపోలేదు, ఆలోచించలేదు కాని నువ్వు అనే ఙ్ఞాపకం మాత్రం పచ్చిగానే ఉంది ఇక్కడ ఇంకా.... ఏ మజిలీ చేరని ఈ పయనంలో నువ్వో బాటసారివే కాస్త కాలానికి... ఓడి భవిష్యత్తును గెలిచిన దానిని నేను... గెలిచి మనిషిగా ఓడిన వాడివి నువ్వు.... ✍అరుణిమలు