తాను నేను

అలజడిగా ఉన్న ప్రతీసారి నే పలవరించేది నిన్నే.. అలికిడేదని ముంజేతి గాజుల సవ్వడి అడుగుతుంది... ఆలోచనలలో లోచనగా కలిసిన నిన్ను చూడగలిగేది నా మనసొకటే... మోము పై సిగ్గుగా పూచే పూ రేఖవు నువ్వే... అల్లరిగా పిల్లగాలివై నా ముంగురలను సవరించేది నువ్వే.. ఈ వేళలో నేను ఏం చేస్తున్నానో నీకేం ఎరుక... ఏ వేళనైన నిను తలవని గడియ ఉందా అంటూ కాలాన్ని తరచి తరచి మరీ చూస్తున్న.... నీ మౌనం చెబుతుంది నేనేంటో నీకు.... మన ఇద్దరి మధ్య ఈ దూరం చెబుతుంది ఏమర్పుగా కూడా నువ్వు నను మరువలేదని... దగ్గర తనంలో ఏముంది అంతా ఇచ్చి పుచ్చుకోవడమే కదా... ఈ నిశ్శబ్దం చెబుతుంది నా నుండి నువ్వు వీడి ఎక్కడికి పో లేవని... నీకు నువ్వు నా నుండి దూరం జరగ గలవు కాని మనం అనే నా నుండి నీ తరం కాదు జరగడం.... నేను నీకు చాలా విలువైన, ప్రత్యేకమైన మనిషిని కదూ... అవును నా స్థానం ఇంకొకరు ఈ జన్మకు తీసుకోలేరు... నాలా నిన్ను నువ్వు కూడా ప్రేమించుకోలేవు ఇంకెవరు నాలా నిను ప్రేమించేది.... నీ నటనలను నమ్మాను...నీ నిజాన్ని అంగీకరించాను...నిన్ను నిన్నుగా చూసి కూడా నీకు దూరం కాలేక పోయినంత ప్రేమ ఈ ఆత్మలో ఉంది... నిన్ను నిన్నుగా అంగీకరించిన వారు ఎవరున్నారని ఎప్పుడైనా ప్రశ్నించుకుంటే అక్కడ జవాబు నై నేనే ఉంటాను... ఎదురు చూపులు లేవిప్పుడు ఎద నిండిపోయావుగా ఎటు చూసినా నువ్వే... అవును నువ్వే నేను కదా అదే మనం కదా.... ✍అరుణిమలు