తాను నేను

ఎలా, ఎప్పుడు వచ్చావో గురుతే లేదు నాకు... నీ రాకపోకలు గమనించే లోపే ఏదేదో జరిగిపోయింది... నువ్వనే ఆలోచన రాకూడదంటూ నిను తలవని గడియలు ఏవని లెక్క చూస్తున్న... నీలానే నీ ఆలోచనలు కూడా ఎప్పుడు ఎలా వచ్చి వెళతాయో తెలియదు... ఇలా వచ్చి అల్లరి పెడతాయి..మాటలు నేర్పుతాయి...కాస్త నవ్వులను అద్దుతాయి...కళ్ళలో కలవరింతలను రేపుతాయి...మరుక్షణం మునిపంటితో పెదవిని అణిచే దుఃఖం అవుతాయి... నీ ఙ్ఞాపకాలు ఇష్టం నాకు ఆయవును పోస్తున్నాయి అనేమో... నీ ఇష్టాలు ఇష్టం వాటిలో ఈరోజు నిన్ను చూసుకుంటున్నందుకు ఏమో మరి... నీ మౌనం ఇష్టం అక్కడ ఒకనాటి మనం అనే గురుతులను నువ్వు మరచిపోక ఏమో... నీ దూరం ఇష్టం నేను అనే ఒకనాటి నిజాన్ని నువ్వు మరచిపోలేదు అనడానికి అది ఋజువనేమో... నువ్విచ్చిన కన్నీరు కూడా ఇష్టమే నిను నేను మరువలేదని చెబుతుంది అనేమో... నీ ఊహలు ఇష్టం అక్కడ నా నుండి నిన్ను నువ్వు దూరం చేయలేవనేమో... నా మాటల నిండా నువ్వనే కోపం నిండిపోయింది... మనసులో నీ మీద పెంచుకోలేని ద్వేషాన్ని ఇలా మాటల్లో నింపేసుకున్న, నన్ను నేను మాయ చేసుకోవడానికి.. నువ్వనే పిలుపు మళ్ళీ నాకు వినపడకూడదు... ఈ కోపాన్ని, దుఃఖాన్ని పక్కన పెట్టేయడానికి నా మనసుకు క్షణం కూడా పట్టదు ఆ సమయంలో కానీ నా మనసు పడే ఆవేదనను కూడా నేను ఆపలేను... అవును నువ్వు నా వ్యసనం... అందుకే ఈ వ్యధ నాకు ఇష్టం... కారణం మాత్రం నువ్వే ఈ నవ్వుకు,ఆ కన్నీరుకు.. ✍️అరుణిమలు