తాను నేను

ఆలోచనలకు ఆనకట్ట అందనంత ఎత్తులో ఉంది... అణిచే కొద్ది అందుకోమని సవాలు విసురుతుంది... కళ్ళలో ప్రశ్నలు పరవళ్ళు తొక్కుతున్నాయి... జవాబుల కోసం ఆ సాగరంలో అన్వేషించడానికి... మౌనం వహించి చెలనం మరిచాయి పెదవులు... మనసు మాత్రం గొంతు చించుకొని అరుస్తుంది... పిలుపుకు పలకని మెదడు పద్మాసనం వేసుక్కూర్చుంది... తనువు మాత్రం స్పందిస్తునే ఉంది ఎద సొదకు... కలుపుకోవడం సులువే మనలో ఒకర్ని... నిలుపుకోవడం మాత్రం నిప్పుల మీద నడక లాంటిదే... బదులుకోరని ప్రశ్నలు ఎన్నో బరువై నిట్టూర్పులను మిగులుస్తున్నాయి... భాద్యత మరిచిన బంధాలను పెనవేసుకొని... తిరిగి రాకోయి ఓ అనుకోని అతిధి... ఆతిథ్యం ఇచ్చేందుకు అక్షయ పాత్ర లేదిక్కడ... కనికరం ఉంటే నువు ఇచ్చిన కానుకలను తీసుకుపో... ఈ అవసరాల కోకలు..కోరికల తాయిలాలు నాకొద్దు... చెదిరి పోయిన కలలను కంచికి పంపి... మన కథను కాశీలో గంగ పాలు చేసేయు... ఈ కళ్ళలో గంగను ఆ గంగ అక్కున చేర్చుకొని... నువ్వు తాకిన మనసును సుద్ది చేసి పెడుతుంది... మళ్ళీ వెనుతిరిగి చూడకుండా నీ ఙ్ఞాపకాలను చెరిపేసి... చెరి సగం కాదని చెరో దారిలో పొమ్మనే జ్ఞానాన్ని ఇస్తుంది... ✍️అరుణిమలు