తాను నేను

నన్ను నేను చదువుతూ
ప్రతీ రోజును ఒక పేజీగా మడిచి  ముందుకు కదులుతున్న..

క్షణం ఒక ఙ్ఞాపకమై కదిలి పోతుంది
నవ్వులన్ని వాడి రాలి పోతున్నాయి
గాయాలు మాత్రం వెంటాడుతున్నాయి

ఎద లోతు అగాధాలలో
ఎన్నెన్ని చీకటి తలపులో

పెదవి పలకని పలకరింపులను
దాచేసుకుంటూ..
మౌనంగా మింగేస్తున్న కన్నీటి చుక్కలు ఎన్నో..

కలల సంద్రంలో కన్నీటి ప్రయాణం
నిర్జీవమైన ఆశలు అలలుగా మారి
తీరాన్ని తాకాలంటున్నాయి..

తుఫాను వెలసిన ఆనవాళ్ళు
చెంప లను ఆరనే లేదు..
మరో రేయి ప్రశ్నలను మోసుకొస్తుంది..

ఏకాంతానికి, చీకటికి
మధ్య విడదీయని అనుబంధమే ఉంది..
నువ్వు, నేను లా..
పగలంతా ఆలోచనలలో,రేయి అంతా కన్నీరులో కలిసిపోయాం కదా..

✍️అరుణిమలు