తాను నేను

మనసు ముసురు పెట్టింది
అంతరంగాన చెలరేగిన తుఫానులు ఎన్నో..

అనంత సాగరమే కదా ఆదర్శం
అలజడులను గర్భాన దాచి
అరనవ్వుల నడుమ నర్తించడం..

ఏకాకుల లోకంలో చుట్టూ అయిన వారే
కానీ మనసు మాత్రం ఎప్పుడు ఒంటరిదే..

నాది నాదంటు హత్తుకున్న బంధాలు గుండెలను తన్నుతుంటే
చిటికెన వేలు ఊతకోసం వెంపర్లాడుతుంది..

మాటలు తూట్లు పొడిచిన, రేపు నాదనే మాసికలను వేస్తూ..
అనుమానాల పలకరింపుల మధ్య మనసు తలొంచిన..
గంభీరంగా నిలబడి, నావారే కదా అని మనసును ఊరడిస్తుంది..

ఎలా ఉన్నావనే పలకరింపు కోసం పడిగాపులు కాస్తూ...
రోజులను గతంలోకి వదిలేస్తూ..
బాగున్నాను కదా, ఇంకేం అని జవాబును ప్రశ్నగా వదిలేస్తున్న..

అహం నీ సొత్తే, అదే నాకు కానుక చేసావని తెలిసి కూడా ఆత్మాభిమానాన్ని మనసు కోరుతుంది..
గుండె లపై కాస్త చోటు కోసం ఎదురు చూస్తే...
గడప దగ్గర అటా, ఇటా అనే ఆలోచనలలో చోటిచ్చావు..

నా ఎదురు చూపులన్ని వాకిట వదిలేసా ఏ ఎండకు ఆ గొడుగు పడుతూ..
అలసి పోని మనసుకు నీ తలపే ఆయువు పోస్తుంది..
మునిగి పోయానుగా నువ్వనే సంద్రంలో
నిన్ను వదిలిపోలేని తపనే ఆ అలల పోరు..

✍️అరుణిమలు